
Przypis do strony internetowej: co wpisać, gdy nie ma autora ani daty
Wzór przypisu dolnego do strony WWW i trzy przypadki brzegowe: autorstwo korporacyjne zamiast „Anonima", skrót „b.d." po wyczerpaniu miejsc z datą i poprawny zapis daty dostępu.
Przypis dolny do strony internetowej ma stałą kolejność elementów: autor, tytuł tekstu, nazwa serwisu, data publikacji, adres URL i data dostępu. Kłopot zaczyna się tam, gdzie strona nie podaje autora albo nie podaje daty, a pole w szablonie trzeba czymś wypełnić. Zasada jest jedna: nie wypełniasz go domysłem i nie wpisujesz „Anonim". Brakujący element albo ma zdefiniowane zastępstwo, albo wypada z opisu, a kolejność pozostałych się nie zmienia.
Pełny opis sześciu elementów strony WWW i wzory w APA 7 oraz Harvardzie zebraliśmy w poradniku o cytowaniu strony internetowej. Ten tekst zostaje przy samym przypisie dolnym w tradycji polskiej i przy trzech przypadkach, które zatrzymują studentów najczęściej.
Wzór bazowy i co z niego wypada
Poniższy schemat ma celowo wymyślone nazwy, żeby było widać same pozycje:
Przed: ¹ www.nazwaserwisu.pl (dostęp 16.11.2026).
Po: ¹ Fundacja Przykładowa, Raport o czytelnictwie młodzieży 2026, nazwaserwisu.pl, 14 maja 2026, s. 18, https://nazwaserwisu.pl/raporty/czytelnictwo-2026.pdf [dostęp: 16 listopada 2026].
Pierwszy zapis prowadzi do domeny, pod którą są tysiące podstron. Drugi prowadzi do konkretnego dokumentu i konkretnej strony w nim. Jeśli cytujesz liczbę z pliku PDF, numer strony bierzesz z tego, co jest wydrukowane na dole kartki, nie z licznika w przeglądarce; opisaliśmy to osobno w tekście o numerze strony z PDF-a.
Teraz trzy warianty tego samego wzoru z lukami.
Brak autora: na jego miejsce wchodzi instytucja
Autorem w opisie bibliograficznym nie musi być człowiek. Jeśli pod tekstem nikt się nie podpisał, pozycję autora zajmuje podmiot odpowiedzialny za treść: ministerstwo, urząd, fundacja, redakcja serwisu, firma. To tak zwane autorstwo korporacyjne i jest ono normalnym rozwiązaniem, nie obejściem.
Przed: ¹ Anonim, Zasady rekrutacji, https://nazwauczelni.pl/rekrutacja [dostęp: 16 listopada 2026].
Po: ¹ Uniwersytet Przykładowy, Zasady rekrutacji na rok 2026/2027, nazwauczelni.pl, https://nazwauczelni.pl/rekrutacja [dostęp: 16 listopada 2026].
Czego w tym polu nie wpisujemy nigdy: „Anonim", „Autor nieznany", „Redakcja" (jeśli strona sama się tak nie podpisała) ani nazwy domeny w miejscu nazwiska. Gdy nie da się wskazać ani osoby, ani instytucji, na pierwsze miejsce przechodzi tytuł, a w bibliografii końcowej pozycja jest szeregowana według pierwszego słowa tytułu.
Zanim uznasz, że autora nie ma, sprawdź cztery miejsca: podpis pod tekstem, zakładkę „O nas" albo „Redakcja", stopkę z notą o prawach autorskich i właściwości pliku, jeśli cytujesz PDF. W czytniku PDF znajdziesz je w menu Plik, w oknie właściwości dokumentu; bywa, że pole „Autor" jest wypełnione, mimo że na stronie tytułowej nic nie stoi.
Jest jeszcze druga strona tego problemu. Brak możliwości ustalenia, kto odpowiada za treść, to informacja o jakości źródła, a nie tylko kłopot formalny. Taką stronę warto raczej zastąpić materiałem podpisanym, niż szukać dla niej eleganckiego zapisu.
Brak daty: najpierw szukasz, dopiero potem „b.d."
Skrót „b.d." (bez daty) jest poprawny, ale w pracach dyplomowych pojawia się znacznie częściej, niż wynikałoby to z rzeczywistych braków. Zwykle data jest, tylko nie w nagłówku.
Kolejność sprawdzania: nagłówek i stopka tekstu, bo data publikacji albo ostatniej aktualizacji stoi często pod artykułem, nie nad nim; adres URL, w którym wiele serwisów zapisuje rok i miesiąc; strona tytułowa dokumentu PDF; właściwości pliku PDF, gdzie zapisuje się datę utworzenia; na końcu Wayback Machine, bo data pierwszej kopii wyznacza górną granicę wieku strony.
Dopiero gdy żadne z tych miejsc nie daje odpowiedzi, wpisujesz „b.d." w pozycji daty publikacji. W stylach anglojęzycznych odpowiednikiem jest „n.d.".
Po: ¹ Stowarzyszenie Przykładowe, Poradnik dla wolontariuszy, nazwaserwisu.org, b.d., https://nazwaserwisu.org/poradnik [dostęp: 16 listopada 2026].
Przy „b.d." data dostępu przestaje być dodatkiem i zostaje jedynym punktem w czasie, jaki czytelnik dostaje. W takim opisie pominąć jej nie można.
Data dostępu: funkcja, format, miejsce
Data dostępu informuje czytelnika, że tego właśnie dnia pod podanym adresem znajdowała się cytowana treść. Nie jest ozdobą ani dowodem pracowitości, tylko zabezpieczeniem przed sytuacją, w której recenzent klika link i trafia na komunikat o błędzie.
Skala tego zjawiska jest dobrze zmierzona. Carmine Sellitto przeanalizował 1068 adresów internetowych cytowanych w 123 referatach konferencyjnych z lat 1995–2003 i ustalił, że 46% odwołań do źródeł sieciowych było niedostępnych, przy czym najczęstszą przyczyną (61,5% przypadków) był komunikat HTTP 404; brakujące odwołania stanowiły 22% wszystkich cytowań w badanym zbiorze (Sellitto 2005, s. 2). Kemal Yayla, badając czasopismo bibliotekarskie z lat 2005–2020, podaje z kolei średni okres połowicznego rozpadu cytowań sieciowych: trzy lata (Yayla 2022, s. 205). Ten sam autor przypomina, że od badaczy oczekuje się sprawdzania dostępności cytowanych adresów również po publikacji pracy (Yayla 2022, s. 206).
Praktyczne wnioski są trzy. Format zapisu wybierasz raz i stosujesz w całej pracy, w nawiasie kwadratowym na samym końcu przypisu, po adresie: [dostęp: 16 listopada 2026] albo [dostęp: 16.11.2026]. Jeśli tekst ma DOI, cytujesz DOI zamiast zwykłego linku, a data dostępu staje się zbędna, bo identyfikator przetrwa przeprowadzkę serwisu. Jeśli DOI nie ma, zapisujesz kopię strony w Wayback Machine i podajesz adres archiwalny obok oryginalnego.
Drugi i trzeci przypis do tej samej strony
Pełny opis podajesz raz, przy pierwszym przywołaniu. Dalej skracasz, a adresu i daty dostępu już nie powtarzasz.
¹ Fundacja Przykładowa, Raport o czytelnictwie młodzieży 2026, nazwaserwisu.pl, 14 maja 2026, s. 18, https://nazwaserwisu.pl/raporty/czytelnictwo-2026.pdf [dostęp: 16 listopada 2026].
² Ibidem, s. 24.
³ Fundacja Przykładowa, Raport o czytelnictwie…, dz. cyt., s. 31.
„Ibidem" działa wyłącznie wtedy, gdy bezpośrednio poprzedni przypis odsyła do tego samego źródła. Gdy między nimi stoi inne odwołanie, wracasz do formy skróconej z „dz. cyt." albo „op. cit.", zależnie od konwencji przyjętej w pracy. Zasady wspólne dla wszystkich typów źródeł zebraliśmy w poradniku o przypisach dolnych.
Jeżeli chcesz mieć te pozycje złożone automatycznie, z zachowaną kolejnością elementów i jednolitym formatem daty, wrzuć adres do generatora cytowań. Źródła naukowe przywołane w tym artykule, w tym oba badania nad zanikaniem adresów internetowych, znalazło zresztą samo cytado w swoim korpusie, razem z numerami stron.
Najczęstsze pytania
- Czy data dostępu jest obowiązkowa, gdy strona podaje datę publikacji?
- W przypisie do zwykłej strony internetowej tak. Data publikacji mówi, kiedy treść powstała, a data dostępu, kiedy jeszcze była pod tym adresem. Pomijasz ją przy tekstach z numerem DOI i przy wersjonowanych plikach PDF, bo tam adres nie prowadzi do treści zmiennej.
- Co wpisać, gdy autor podpisał się tylko nickiem?
- Nick w dokładnej formie ze strony, bez prób ustalenia prawdziwego nazwiska. Jeśli obok nicku widnieje instytucja odpowiedzialna za treść, na pozycję autora wchodzi ta instytucja. Przy wpisach z forów i komentarzach warto przy okazji sprawdzić, czy takie źródło w ogóle nadaje się do pracy dyplomowej.
- Czy mogę skopiować gotowy przypis wygenerowany przez ChatGPT?
- Nie bez sprawdzenia każdego pola. William Walters i Esther Wilder przebadali 636 cytowań z 84 tekstów wygenerowanych przez modele OpenAI: zmyślonych było 55% cytowań z GPT-3.5 i 18% z GPT-4, a wśród cytowań do prac istniejących istotne błędy zawierało odpowiednio 43% i 24% (Walters, Wilder 2023, s. 1). Nawet przy prawdziwym źródle pola przypisu bywają więc przekręcone.
- Jak ustawić w bibliografii końcowej stronę bez autora?
- Tytuł przechodzi na pierwsze miejsce i według jego pierwszego słowa szeregujesz pozycję alfabetycznie. Nie wstawiasz w to miejsce nazwy domeny ani słowa „Anonim", bo oba zaburzają porządek listy i niczego nie wnoszą.